Dit is er eentje uit de categorie opa vertelt.. Niet dat het al zo ver is, maar zo zal het overkomen op “de jeugd van tegenwoordig”..
Begin april kreeg ik een wazig bericht van een oud klasgenoot. Of ik even mijn telefoonnummer wilde doorgeven voor een Jozefschool app. Natuurlijk was ik op mijn hoede, want ja, iedereen vraagt op vele manieren telefoonnummers, bankrekeningen, pincode’s e.d. op. En ik kende hem al wat langer, dit leek voor mij op een voorgeprogrammeerd bericht, dus ik vond het wat verdacht. Zo kende ik hem niet en zo praatte hij normaal ook niet. Veel te netjes.. 😉
Maar mijn gevoel was compleet verkeerd, het was echt zo. Men was bezig om een reünie te organiseren met klasgenoten van de lagere school. De St. Jozefschool uit Den Dungen. En ja, Den Dungen is vooral bekend om het Maaskantje, het Pleintje en natuurlijk New Kids. Maar voor ons is Den Dungen bekend om een onbezorgde jeugd, crossen op een fietscrossbaantje op het tennispad, crossen met een Puch bij het Bramenbos, basketballen / voetballen op het welbekende pleintje (waar de Fons toen nog in de friettent stond en die rooie uit Schijndel nog niet bestond) en carnaval vieren in een tent op datzelfde pleintje of in het Schotsveld. Kermis vieren bij de Roos, matinee bij de Marjorca Bar en noem het allemaal maar op. Dit alles is vergane glorie, veel van bovenstaande is verdwenen of heeft een andere naam. Maar de herinneringen blijven..
En ja, het was tijd om die herinneringen op te halen. In april werd dit idee door 4-5 heren in de week gezet en kon de zoektocht naar iedereen beginnen. Dat ging verbazingwekkend snel en er werden zelf leraren gevonden die ook wilden aansluiten. Helaas zijn er ook klasgenoten van ons heengegaan in de afgelopen jaren. Maar ook die zullen we natuurlijk niet vergeten. Ook deze klasgenoten maken deel uit van onze geschiedenis en de ontzettend leuke tijd die we gehad hebben in die 6 jaar op de Jozefschool.
We begonnen met zijn allen in de oude Jozefschool. Wat ik dus gister hoorde was dat we in de 1ste klas dus in een bijgebouw zaten (was me al ontschoten, ook ik word een dagje ouder) en daarna in het welbekende L-vormige gebouw terecht kwamen. Dat duurde niet lang, want er moest een nieuwe school komen. We verhuisden daarom naar de oude Mariaschool (Blauwe Scholk) om na de bouw terug te gaan naar de nieuwe Jozefschool. Een school die er natuurlijk moderner uitzag, en waar we nog een jaartje of 3 terecht konden voordat een ieder zijn eigen weg koos naar de middelbare school. Sommige gingen naar Schijndel (dank nog daarvoor pa en ma, wat een takke eind was dat fietsen), andere gingen naar St Michielsgestel, sommige naar Hintham hoorde ik gisteren en natuurlijk was Den Bosch ook een optie.
De groep valt dan uit elkaar en je ziet sommige nooit meer. Andere zie je nog in Den Dungen bij het sporten / evenementen en natuurlijk de kermis. Een ieder gaat zijn eigen weg en maakt overal nieuwe vrienden. En zo hoort het ook. Trek die wijde wereld in !
Wat dan wel heel verwonderlijk was op de 7e november, toen het dan eindelijk zover was dat we elkaar weer zagen, is dat het helemaal niet vreemd was om elkaar weer te zien. Je leeft er een half jaar naar toe, en hoe dichterbij de datum komt, hoe “spannender” het wordt. Maar op het moment dat je binnenkomt, je oud klasgenoten ziet of nog ziet binnenkomen is het toch ook weer heel normaal. Zeker, sommige herken je niet meteen (sorry Johnny !) andere zijn niet veranderd, sommige hebben wat minder haar, wat meer gewicht, maar over het algemeen is het toch weer jouw klas. Die klas waar je 6 jaar lang mee gespeeld hebt, verliefd bent geworden (of niet) hebt leren lezen, rekenen en toch ook hebt geleerd hoe vriendjes te worden en elkaar te respecteren. Het is vaak voorbij gekomen dat alles vroeger echt wel beter was. Ongecompliceerder, makkelijker en much more easy going.. en ja, dat was ook echt zo. Of beter het juist woord is weet ik niet, maar het was stukken makkelijker om in op te groeien dan in het hedendaagse.
Het was een mooie middag, en voor sommige ook nog avond. Een middag die altijd te kort duurt omdat je zoveel te vertellen hebt, je zoveel vragen hebt maar toch ook bij sommige langer blijft hangen dan bij andere. En ja, dan is het voorbij voordat je er erg in hebt. Maar ook dat is een heel goed teken. Een teken dat het gezellig was, goed om elkaar weer te zien en zeker voor herhaling vatbaar is. En ook dan zullen er weer nieuwe verhalen opduiken, wederom herinneringen opgehaald worden en ongetwijfeld weer nieuwe verhalen opduiken. Tot die tijd zullen we het moeten doen met die van gisteren en de foto zoals onderstaand.
Dank allen voor de trip down memory lane ! En blijf gezond !
