Crunchtime

Voor deze keer klopt de titel niet helemaal, want er komt een stukje promo in voor en ook de wedstrijd waar ik gister was was helemaal (nou bijna dan) in Zeeland. Maar het draait in deze niet om de titel, maar om MONSTERscores.. Jaja, het is oktober, dus Halloween, dus monsters.

Goed, terug naar de realiteit. De competitie is een weekje of 4-5 oud en de uitslagen vliegen je al om de oren. Ik heb een hele kleine selectie gedaan van de laatste weken, en ik weet zeker dat ik er nog tientallen gemist heb… Ze staan onder in een collage waar mijn juf van de 4e klas lagere school trots op zou zijn !

Anyway, ik zie hier clubs bij, en ik heb ze express weggelaten, die elke week zo’n monsterscore behalen. Ik zie ook clubs die elke week zo’n score om de oren krijgen. Dat kan 2 dingen betekenen. De eerste club heeft zich lekker te laag ingeschreven (nutteloos) en de 2e heeft zichzelf overschat en kan tot de kerst op de blaren zitten. Nu heb ik met het tweede minder moeite dan met het eerste. Hoewel het beide op het conto van een TC komt..

Die eerste club, ik haal even een M16 team eruit wat ook bij de uitslagen staat. Wint elke wedstrijd met 100 punten verschil. Deze jongens zijn niet nieuw voor de club. Een Technische Commissie en coach hebben deze jongen, normaliter, al een jaartje of 4-5 zeker zien spelen. Dan kan je toch heel makkelijk de inschatting maken in welke divisie ze kunnen spelen. Ik heb ze 2x zien spelen en deze gasten (1.70 en langer) spelen allemaal 2 divisies te laag. Wat is dan de achterliggende gedachte van een club om ze zo laag in te schrijven? Wat leren die jongens daarvan en hoe demotiverend is het voor de clubs die na de eerste 2 wedstrijden voor hun 3e, 4e of 5e wedstrijd een trip moeten maken van een 100+ kilometer (of meer) om met 100 punten op je donder te krijgen. Wie is daar bij gebaat?

En dat is niet op regionaal niveau. Bij bovenstaande scores zit ook een score uit de promodivisie waar het verschil op het einde +100 punten is. Nu scoort die tegenstander in geen een wedstrijd meer dan 30 punten, maar ook daar geldt, hoe kan je je team in de promo inschrijven als je bij rust al 1 punt hebt weten te scoren…en je in het laatste kwart er nog een driepunter in weet te schieten, maar dat je hele wapenfeit blijkt te zijn?

En ja, er zijn ook club die te hoog inschrijven en maar zien waar het schip strandt. Om het team hardheid op te laten doen? Om ze te laten wennen aan het betere spel, de snelheid van de “divisie hoger” (al valt dat soms wel mee) en zo in de 2e helft goed beslagen ten ijs te komen? Kan allemaal. En het zal zeker niet meevallen om de juiste divisie te kiezen voor je teams bij aanvang seizoen. Niemand weet hoe het gaat lopen, hoe de chemie zal zijn, of er nog wegvallen of weggekaapt worden, noem het allemaal maar op, maar als je als team elke week met 100+ je wedstrijden wint dan heb je toch echt als TC niet opgelet bij de cursus “hoe schrijf ik een team in wat ik al jaren ken”.

Er is nog veel werk aan de winkel in onze mooie sport. En voordat jullie roepen, dit is altijd al zo… Onderstaande speeltoestel was er ook altijd zo, maar is ook verdwenen… laten we hopen dat deze achterlijke uitslagen op de een of andere manier ook kunnen verdwijnen. Tenminste een stuk minder worden, en niet wekelijks voorbij komen. Het zijn geen excessen meer, maar meer regel dan uitzondering…

Spelen met verlies van rechten, dispensatie, wat dan ook.. het blijft een raar fenomeen bij het basketbal…

Je mag meedoen, je telt niet mee in de uitslag, maar alle wedstrijden die je speelt tellen wel mee voor de eindrangschikking in de desbetreffende poule. En daar loopt het wat scheef.

Het team met verlies van rechten (VR) speelt iedereen weg in de poule omdat de dispensatiespeler (m/v) in dit geval ouder, groter en sterker is. De nummers twee en drie gaan gelijk op voor het kampioenschap en spelen onderling tegen elkaar met een winst en verliespartij.

Alles gelijk, maar het team met VR mag nog tegen de nummer 3. Van de nummer 2 hebben ze al dik gewonnen, tegen de nummer 3 treden ze aan zonder de dispensatiespeler. Ziek, zwak of misselijk, feit bijft dat het een hele andere wedstrijd wordt. De nummer 3 pakt ternauwernood de overwinning en pakt zo 2 belangrijke punten in de strijd om het kampioenschap. Eerlijk ? Mwah, ik weet het niet.. natuurlijk kan er altijd een topspeler van een team ziek zijn, maar in dit geval hangt dan altijd een zwijm van “competitievervalsing” aan vast. Hoe je het ook wendt of keert…

Vraag die al jaren bij vele volgers van het basketbal blijft spelen: Waarom zet men het team dat een dispensatiespeler (m/v) heeft niet in zijn geheel in de klasse van de dispensatiespeler (m/v) ? Dan heeft alleen dat team (VR) er “last” van en niet alle andere 5 of 6 waar ze dan tegen zouden spelen met dispensatie. Waarom worden andere teams in de poule benadeeld door 1 team terwijl dat ene team makkelijk “benadeeld” zou kunnen worden (als enige) door een leeftijdscategorie hoger te gaan spelen?

En ja, ik hoor iedereen al roepen: Ja, maar die andere spelers (m/v) verliezen dan hun plezier; Ja maar dan hebben die andere spelers (m/v) niks in te brengen tegen de tegenstanders.. bla bla bla.

Prima allemaal, maar waarom moet 1 dispenstatiespeler of speelster zoveel impact hebben op andere teams in die poule? Buiten dat is het voor het team met de dessbetreffende speler (m/v) ook niet altijd leuk. In 7 van de 10 gevallen draait het team geheel om hem/haar.. wat leert de rest dan? De dispensatie zou of als team altijd hoger moeten gaan spelen of zelf aansluiten bij een hoger team bij de desbetreffende club.

En zeker, bovenstaande zal niet altijd opgaan, maar de momenten dat het wel zo is, daar moeten we gewoon voor zorgen dat dat niet meer kan gebeuren…

Beste Basketbal bond / Foys medewerkers,

We zijn als clubs al een tijdje op de hoogte dat er een nieuw systeem aan zou komen. Eerst was er sprake van dat dit halverwege vorig seizoen uitgerold zou worden (goddank is dat niet doorgegaan), nu is het deze zomer “live” gegaan en staan we aan de vooravond van wat een hels weekend gaat worden mbt de app en het DWF.

Hels weeken zullen jullie in koor roepen? Hoezo hels? Nou, afgaande op de laatste weken m.b.t wat ik hoor en zie kan ikzelf helaas niet anders concluderen. Er zijn wedstrijden gespeeld afgelopen weekend die niet terug te vinden zijn, de stats zijn niet te lezen, spelers ontbreken in het verslag (of kunnen niet toegevoegd worden) de technische staf mag niet in het DWF, etc etc. Maar ik neem aan dat de support mail box vol zit met dit soort opmerkingen / vragen en ook vooral verontrustende berichten of dit het komend weekend wel gaat draaien?

We staan namelijk aan de vooravond van het seizoen 2025-2026. Sinds anderhalve week kunnen we oefenen met het DWF. Anderhalve week voor aanvang van het seizoen ! Nu ben ik geen gediplomeerd planner, maar ik durf wel te stellen dat dit alles kort dag is. Maar dat is met het hele inrichten van de app en de uitrol daarvan. Dit moet gedurende een seizoen synchroon lopen aan de bestaande app zodat er meer geoefend kan worden, meer getest kan worden en er meer feedback gegeven kan worden ter verbetering. Nu hebben we nog een week te gaan en op de wereldberoemde FB groep basketballliefhebbers stromen de posts binnen met fouten in de app.

Vraag die bij mij (en ik neem aan ook zeker 3 andere) rest: Gaat dit goedkomen a.s. weekend ? Is er een back-up voor als iedereen in gaat loggen en het systeem er de brui aan geeft? Is er een helpdesk (telefonisch) beschikbaar die we zaterdag kunnen bellen? Kunnen jullie onze zorgen wegnemen en garanderen dat we a.s. zaterdag gewoon kunnen coachen en niet alleen bezig hoeven te zijn met de app ? Die heet namelijk FOYS -> Focus On Your Sports. En niet bijvoorbeeld FOTA -> Focus On The App

Ik hoor het echt heel graag !

P.s.. Wij hebben op de club gekeken of er voldoende voorraad is wat betreft de aloude papieren sheets.. just in case…

De hoofdstad van Brabant, de Sint-Jan, de bakermat van het echte carnaval, De Vliert met zijn sintelbaan, de Schutskamp, de Galaxy, de Carrousel, de Kings, de Dieze, Jeroen Bosch, Zoete Lieve Gerritje, de Draak en nog veel meer. Wat een stad en wat een sportcultuur heerst er in deze stad !

Gezien de ontwikkelingen van de 2, in mijn ogen, mooiste sportclubs uit de stad kwam ik tot onderstaande gedachte.

Eind jaren 80 was de plaatselijke FC prima op dreef in de Eredivisie, was Nashua natuurlijk de topploeg (8x kampioen tussen 1980 en 1989) in basketballand en deden de Red Eagles nog leuk mee in de ijshockeycompetitie. The Dukes is wereldberoemd en ook het hockey laat nogal van zich horen. Hosanna in Excelsis! Wat kan het (sport)leven dan toch mooi zijn.

Even terug naar alleen het voetbal en het basketbal. In de jaren daarna ging FC Den Bosch op en neer tussen ere en eerste divisie, maar de laatste jaren zat de klad er redelijk in. Ook op het basketbalfront zijn de landskampioenschappen (5 stuks) op 1 hand te tellen de laatste 24 jaar. In veel gevallen was geld de oorzaak. FC Den Bosch is van eigenaar gewisseld, stond op randje faillisement maar krabbelt toch weer overeind. Heroes Den Bosch (sinds 2019) blijft, na het roemrijke verleden) wisselvallig presenteren met dit jaar als absoluut dieptepunt tot nu toe. Stijf onderaan en weinig beleving in de Maaspoort. Dit in tegenstelling tot de Vliert waar het elke thuiswedstrijd heel vol zit. Dit heeft zich al ingezet eind vorig seizoen, ook al stond FC Den Bosch toen onderaan in de eerste divisie.

En ja, dan zijn wij daar. De Bosschenaren ! Niet te flauw om hun mening te laten horen of gedeatilleerd aan te geven waar het aan schort. Vorig jaar bij FC Den Bosch, dit jaar bij Heroes Den Bosch. Maar ook als het wel goed gaat zijn er soms wat incidentjes die dan in de media breed uitgemeten worden. Een veldbestorming tijdens een periodetitel, even later een kleine groep die verhaal gaat halen bij het uitvak en bij het basketbal nogal wat menigen en geklaag op de sociale media. Niet in de hal of tijdens wedstrijden, dat is niet des basketballs.. (waarmee ik niet zeg dat dit zou moeten!)

Ook al gaat het goed, er moet altijd een rauw randje omheen zitten bij onze stad! De Bosschenaar is nu eenmaal een mens dat graag van zich laat horen en niet op zijn mondje is gevallen. Reuring is goed, reuring doet leven. Zonder wrijving geen glans ! Heya ‘s-Hertogenbosch!

Vanmorgen werd ik wakker en zag het bericht dat Jeroen van Eck wereldkampioen is geworden in de mountainbike discipline Eliminator. Het feit dat dit gisteravond al bekend was geeft ook meteen aan hoe het op dit moment met mijn interesse gesteld is voor het mountainbiken.

Ja hoor, ik had gisteren gezien dat er een livestream was aan het eind van de middag betreffende het WK XCE in het Duitse Aalen. Heel even speelde het afgelopen week door mijn hoofd om een dag op en neer te rijden, totdat ik zag dat Aalen iets verder over de grens lag dan ik voor ogen had. En daar bleef het bij. De sport die ik zo lang lief had verdween weer naar de achtergrond en ik ging over naar de orde van de dag, de Tour de France kijken. Gelukkig wist men bij Sporza gisteren wel te vermelden dat het WK XCE bestond en kon men zelfs een uitleg geven over de discipline.

Kippenvel. Dat had ik vanmorgen toen ik het bericht dus las dat Jeroen van Eck toch redelijk overtuigend (zie beelden) de overwinning kon pakken. En dan gaan je gedachten meteen terug naar wat ooit was. Begonnen bij het CUBE Nutswerk team (wat een team was me dat !) ben ik later “overgestapt” naar het iets grotere MPL Specialized MTB Team. Waar het CUBE Nutswerkteam geweldige uitslagen reed en in meerdaagse etappewedstrijden in Zuid Afrika top resultaten behaalde was het MPL Specialized team meer gefocussed op het rijden van de World Cups in Europa en het opleiden van talenten.

Op een gegeven moment stopt het dan. Sponsoren haken af, interesse wordt (nog) minder en teams vallen uit elkaar. Vanuit de jeugd komt er iets minder talent door en zo kabbelde het mountainbiken door. Jeroen besloot zijn eigen weg te kiezen en richtte, na een uitstapje in het buitenland, VanEckRacing op. Doen wat je graag doet via je eigen weg. En zie eens met wat voor resultaat !

Als ik dit verhaal dan doortrek naar het heden dan zie ik toch een parallel met een basketballer dicht bij huis. Eentje die het in de Dutch Basketbal League probeerde maar misschien nog net te jong was of de pech had met blessures. Gegokt en verloren ? Mwah, niet helemaal lijkt me. Ook deze jongeman heeft er daarna voor gekozen zijn eigen plan te trekken en via een compleet andere weg te laten zien wat hij in zijn mars heeft. Nu heb ik niet het idee dat iemand hem echt volgt buiten familie, bekenden en wat basketbalgekkies, maar dat was met Jeroen ook zo. Daarom zie ik Ids Rebergen de komende jaren ook nog wel ergens aan de bak komen waarna mensen zullen zeggen: “Hee, die ken ik nog van vroeger”.

Ids vertrok naar het zonnige zuiden om daar in een heerlijk(er) klimaat de sport te beoefenen die hij zo leuk vindt. Zonder kritische zagende Nederlanders die elke verkeerde pass meteen driedubbel becommentarieren of afkraken. Lekker in de luwte werken aan de toekomst om over een tijdje te laten zien wat hij werkelijk in zijn mars heeft. En ja, noem me bevooroordeeld, maar ik heb hem de afgelopen weken zien trainen in zijn eentje. Waarna ik in gesprek raakte met een ouder in de Hazelaar die verwonderd zat te kijken naar hem en vroeg bij welke prof organisatie hij speelde. Er zaten zelfs kids op de tribune die hem op insta gingen opzoeken om te zien waar hij speelde. Zijn trainingen waren redelijk intensief en zijn schoten loep en loepzuiver.

Daarom zou het me niet verbazen als er, na Jeroen van Eck, de komende maanden of jaren, ineens een mededeling komt dat ook Ids de top heeft bereikt. Puur door hard werken, je eigen pad kiezen en niet opgeven ! En dan kom je er pas achter hoe mooi sport kan zijn. De Pogacars en vd Poels van deze wereld zijn leuk om te volgen, maar dit soort verhalen maakt het volgen van de sport toch veel mooier !